NOWE KODY TAŃCA (czyli pamięć ruchu sprzed zniewolenia)

To nie nowy styl.

To nie technika.

To powrót.

Do ruchu, który był, zanim taniec został ujarzmiony.

Zanim zamknięto go w pokazach, w konkursach, w rolach do odegrania.

To pamięć ciała sprzed epok lęku. Sprzed czasów, gdy przestałyśmy ufać, że jesteśmy Świętym Ruchem.

Nowe kody tańca to jakości energetyczne.

To sposoby istnienia w ruchu, które:

•  Nie pytają, jak wyglądasz – pytają, kim jesteś, gdy się poruszasz.

•  Nie odtwarzają – przypominają.

•  Nie służą formie – służą prawdzie.

•  Nie oddzielają sceny od życia – czynią życie rytuałem, a taniec – modlitwą.

•  Nie pokazują – ujawniają to, co było ukryte w środku.

  
  

Przekodować taniec znaczy:

•  wydobyć z ciała pierwotną pamięć ruchu jako aktu kontaktu ze Sobą,

•  zsunąć z mięśni maski grzeczności, napięcia, zadowalania,

•  przesunąć taniec z pozycji „na pokaz” do pozycji „na głos” – na świadectwo obecności,

•  przywrócić ruchowi jego rolę jako wehikułu świadomości,

•  przypomnieć sobie, że taniec to nie forma — to przekaz duszy przez ciało,

•  zdjąć z niego program służenia oczekiwaniom,

•  rozwiązać go z ról, pozy, przymusu,

•  przywrócić mu funkcję mostu — między Ziemią a Niebem, między Tobą a Tobą,

między Tobą a Nami.

Bo może to nie są nowe kody tańca…

Może są starsze niż czas.

Może to Ty jesteś ich nosicielką.

Może Twoje ciało nie chce się ich uczyć —

tylko je sobie przypomnieć.

I może po to tu jesteśmy?